وبلاگ کلاس چهارم 1 دبستان علیّه
دبستان علیّه

 
تاريخ : یکشنبه ۱۳۹۴/۰۱/۰۹
ارسال توسط خانم میرزا زاده
 
تاريخ : یکشنبه ۱۳۹۴/۰۱/۰۹

رفتن به فضا ممکن است سرگرم کننده به نظر برسد، اما واقعیت این است که فضانوردان سال ها آموزش های وسیعی– هم از نظر روحی و هم از نظر جسمی – می بینند تا سفر آنها از سیاره زمین به هر جای دیگری ممکن شود. هر وقت به اکتشافات فضایی فکر می کنیم تصاویری از مردانی به ذهنمان متبادر می شود که سر تا پا در لباس سفید پوشیده شده اند و کلاهی مانند تنگ ماهی بر سر دارند. حقیقت هم این است که لباس های فضایی برای بقا در خارج از زمین بسیار حیاتیند و بدون آنها فضانوردان نمی توانند مدت زیادی زنده بمانند.

این که به طور دقیق چه مدت می توان بدون لباس فضانوردی در خلأ زنده ماند مشخص نیست. هرچند دانشمندان حدس می زنند که حدود یک تا دو دقیقه طول می کشد تا در هم شکسته شدن بدن شروع شود. در حالی که در فیلم های سینمایی یا مجموعه های تلویزیونی می بینیم که فضانوردان منفجر یا منجمد می شوند و می میرند یا بلافاصله مرگ را تجربه می کنند، اما در عالم واقعیت قضیه کمتر ترسناک است -البته فقط کمی.
آن طور که اخترشناسان سازمان فضا ناسا توضیح می دهند، مشکلات جزئی مختلف (آفتاب سوختگی، احتمالاً "خمیدگی و چنبره شدن"، برخی از تورم های پوستی و بافت زمینه ای [خفیف ، برگشت پذیر و بدون درد] پس از ده ثانیه یا بیشتر شروع می شود. همچنین فرد هشیاریش را به خاطر فقدان اکسیژن از دست می دهد. آسیب ها جمع می می شوند و پس از شاید یک یا دو دقیقه او می میرد.البته چنان که گفته شد واقعاً مشخص نیست که بعد از چه مدت فرد می میرد.

قطعاً کسی توصیه نمی کند افراد بدون محافظت به داخل فضا شناور شوند، اما در هر حال اگر حادثه ای رخ دهد، فضانوردان از فرصتی مناسب برخوردارند تا پس از قرار گرفتن در معرض خطر به سرعت بتوانند پناهگاهی برای خودشان پیدا کنند و به بقا ادامه دهند.

منبع: http://www.ask.com/



ارسال توسط خانم میرزا زاده
 
تاريخ : یکشنبه ۱۳۹۴/۰۱/۰۹

لباس فضایی درواقع یک فضاپیمای کوچک است. این لباس از فضانورد در مقابل خطراتی که در فضا تهدیدش می کند محافظت می کند.

چرا فضانوردان به لباس فضایی نیاز دارند؟
لباس های فضایی از جنبه های مختلفی به فضانوردان کمک می کنند. لباس های فضایی از فضانوردان در مقابل گرم و سرد شدن بیش از حد محافظت می کنند. همچنین به فضانوردان، حین کار در فضا، اکسیژن برای تنفس می دهند. لباس ها آب برای نوشیدن را هم در خود جای می دهند. آنها همچنین از فضانوردان در مقابل صدمات ناشی از گرد و غبار فضا محافظت می کنند. گرد و غبار فضا وقتی سریع تر از یک گلوله حرکت می کند، می تواند به هر کسی آسیب بزند. لباس های فضایی حتی یک لبه پیش آمده طلا اندود مخصوص دارند تا از چشم ها در مقابل نور شدید خورشید محافظت کنند.

بخش های تشکیل دهنده لباس های فضایی
لباس فضایی از اجزای زیادی ساخته شده است. بخشی از آن قفسه سینه فضانورد را می پوشاند. بخش دیگر دستانش را می پوشاند و به دستکش ها متصل می شود. کلاه ایمنی از سر محافظت می کند و آخرین بخش لباس فضایی پاها تا مچ پا و از مچ پا به بعد را می پوشاند. بعضی از قسمت های لباس فضایی از لایه های زیادی از مواد مختلف ساخته شده اند. هر لایه کاری متفاوت انجام می دهد. برخی اکسیژن را در لباس نگه می دارند در حالی که بقیه از فضانورد در مقابل گرد و غبار فضایی حفاظت می کنند.

فضانوردان در زیر لباس فضایی لباس های دیگری نیز می پوشند. این تکه های لباس کل بدن آنها به جز سر، دستان (از مچ دست به پایین) و پاها (از مچ پاها به پایین) را می پوشانند. لوله هایی نیز داخل این لباس ها بافته شده اند. آب از میان این لوله ها جریان می یابد تا فضانورد را خنک نگه دارد. 

در پشت لباس فضایی یک کوله پشتی قرار دارد. کوله پشتی در خود اکسیژن جای می دهد تا فضانوردان بتوانند تنفس کنند. این کوله پشتی دی اکسید کربنی که فضانوردان بیرون می دهند را از آنها دور می کند. کوله پشتی برای لباس، الکتریسیته تأمین می کند. یک فن هم در داخل کوله پشتی اکسیژن را میان لباس فضایی حرکت می دهد. یک مخزن آب هم آب در حال خنک شدن را در خود جای می دهد.

ابزاری به نام سیفر (SAFER) نیز به پشت لباس فضایی متصل است که چندین دهانک راه انداز با فشار کوچک دارد. اگر فضانورد دور از ایستگاه فضایی شناور شود می تواند از این ابزار برای پرواز به عقب استفاده کند.

منبع: http://www.nasa.gov/audience/forstudents/k-4/stories/what-is-a-spacesuit-k4.html



ارسال توسط خانم میرزا زاده
 
تاريخ : یکشنبه ۱۳۹۴/۰۱/۰۹

 

حل (کیوان) سیاره جالبی است. ستاره شناسی به نام گالیله اولین کسی بود که حلقه های زحل را دید و این کشف را در سال 1610 میلادی با استفاده از تلسکوپ انجام داد...

زحل (کیوان) سیاره جالبی است. زحل تنها سیاره ای نیست که حلقه دارد. مشتری، اورانوس و نپتون هم دارای حلقه اند اما کیوان بزرگ ترین و درخشان ترین حلقه ها را داراست.

ستاره شناسی به نام گالیله اولین کسی بود که حلقه های زحل را دید و این کشف را در سال 1610 میلادی با استفاده از تلسکوپ انجام داد. یعنی تقریباً 400 سال قبل. دانشمندان در تلاشند اطلاعات بیشتری درباره حلقه های زحل به دست آورند.

حلقه های زحل

دانشمندان از یک موضوع مطمئنند و آن این که حلقه های زحل از یخ و سنگ تشکیل شده اند. این قطعات اندازه های متفاوتی دارند. بعضی از آنها به کوچکی یک دانه شن هستند. بقیه به بزرگی یک خانه اند. اما دانشمندان مطمئن نیستند که چه هنگام و یا چگونه حلقه های زحل تشکیل شده اند. آنها فکر می کنند که حلقه ها ممکن است با ماه های مشتری ارتباط داشته باشند.

زمین تنها یک ماه دارد. اما سیاره زحل دست کم 60 ماه دارد که به دور آن می گردند. سیارک ها و اجرام دیگر گاهی اوقات به این ماه ها برخورد می کنند و این باعث می شود قطعاتی از آنها جدا شوند. ممکن است حلقه ها از این خرده قطعات جدا شده تشکیل شده باشند. همچنین حلقه ها ممکن است از بقایای موادی تشکیل شده باشند که از زمان تشکیل زحل به جا مانده اند.

از دور، چنین به نظر می رسد که زحل هفت حلقه بزرگ دارد. هر حلقه بزرگ با یک حرف الفبای انگلیسی نام گذاری شده. حلقه ها بر اساس ترتیب کشفشان نام گذاری شده اند. اولین حلقه ای که کشف شد حلقه A نامگذاری شد، بنابراین نام حلقه نشانه نزدیک ترین یا دورترین حلقه به زحل نیست.

اگر با دقت بیشتری به زحل نگریسته شود مشخص می شود که حلقه های ریز زیادی حلقه های بزرگ تر دور زحل را تشکیل می دهند.

برخی از حلقه ها به هم نزدیکند. بین بقیه آنها فاصله های بیشتری وجود دارد. حلقه ها با سرعت بسیار زیادی حول زحل می گردند. چنان که گفته شد بررسی های دقیق تر نشان می دهد هر حلقه بزرگ از حلقه های کوچک زیادی تشکیل شده است. هنوز احتمال دارد حلقه های بزرگ و کوچک دیگری کشف شود.

زحل خیلی بزرگ تر از زمین است. بیش از 700 تا زمین می تواند در داخل زحل جای بگیرد. حلقه های زحل هزاران کیلومتر ضخامت دارند. اگر داخل فضا خودرویی وجود داشته باشد، بیش از یک هفته طول می کشد که این خودرو از این سو به سوی دیگر برخی از حلقه های زحل برسد. از سوی دیگر، حلقه هایی هم هستند که بسیار باریکند. آنها تنها حدود 30 فوت (0.009 کیلومتر) تا 300 فوت (0.09 کیلومتر) ضخامت دارند.

کاسینی آخرین فضاپیمایی است که ناسا برای کشف زحل به سوی آن فرستاده است. کاسینی در سال 1997 زمین را ترک کرد و هفت سال بعد یعنی در سال 2004 به زحل رسید. از آن پس این فضاپیما در حال چرخش به دور سیاره زحل بوده است. کاسینی تمام وقت در حال ارسال تصاویر و اطلاعات جدید به زمین است. این فضاپیما تصاویر شگفت انگیزی از حلقه های زحل گرفته است.

منبع: http://www.nasa.gov/audience/forstudents/k-4/stories/ring-a-round-the-saturn.html#.VOOpxCwWn3s



ارسال توسط خانم میرزا زاده
 
تاريخ : یکشنبه ۱۳۹۴/۰۱/۰۹
هم قطب شمال و هم قطب جنوب سردند چراکه هیچ نور مستقیمی از خورشید دریافت نمی کنند. در قطب ها، حتی در اواسط تابستان، خورشید همیشه در پایین افق است...

هم قطب شمال و هم قطب جنوب سردند چراکه هیچ نور مستقیمی از خورشید دریافت نمی کنند. در قطب ها، حتی در اواسط تابستان، خورشید همیشه در پایین افق است. در فصل زمستان، خورشید خیلی پایین افق است به طوری که برای ماه ها بالا نمی آید. بنابراین روزها هم درست مثل شب ها سرد و تاریکند. ( 

با وجود این که قطب شمال و قطب جنوب، قطب های مقابل و روبروی یکدیگرند اما هر دو به یک میزان  نور خورشید دریافت می کنند. با این حال قطب جنوب خیلی سردتر از قطب شمال است. چرا؟ چون هر دو قطب از بسیاری جهات دیگر هم در مقابل یکدیگر قرار دارند.

قطب شمال اقیانوسی است که به وسیله خشکی احاطه شده است اما قطب جنوب خشکی ای است که به وسیله اقیانوس در بر گرفته شده است.

اقیانوس زیر یخ های قطب شمال سرد است، اما به هرحال گرم تر از یخ است! بنابراین اقیانوس، هوا را کمی گرم می کند.

قطب جنوب خشک و مرتفع است. زیر یخ و برف خشکی است، نه اقیانوس و این خشکی کوه هایی هم دارد. متوسط ​​ارتفاع قطب جنوب حدود 2.3 کیلومتر است و اگر به ارتفاعات بروید هوا سردتر می شود.

تصویر سه بعدی از قطب جنوب

در این تصویر سه بعدی از قطب جنوب، ایده ای درباره ارتفاعات و کوه های این منطقه به دست می آورید

زمان سال

متوسط دما در قطب شمال

متوسط دما در قطب جنوب

تابستان

32 درجه فارنهایت (صفر درجه سانتی گراد)

18- درجه فارنهایت (28.2- درجه سانتی گراد)

زمستان

40- درجه فارنهایت (40- دره سانتی گراد)

76- درجه فارنهایت (60- درجه سانتی گراد)

 
یخ های دو قطب در حال کوچک شدنند

یخ های قطب شمال در حال کوچک شدنند چراکه اقیانوس زیر یخ در حال گرم شدن است. گرم شدن اقیانوس به این معنی است که آب و هوای زمین در حال گرم تر شدن است.

آب و هوای قطب جنوب نیز در حال گرم شدن است، اما نه خیلی سریع. دلیلش این است که قطب جنوب از گرم شدن اقیانوس کمتر تأثیر می گیرد.

منبع: http://climatekids.nasa.gov/polar-temperatures



ارسال توسط خانم میرزا زاده
 
تاريخ : پنجشنبه ۱۳۹۴/۰۱/۰۶

زمان سال تحويل در فضا چه اتفاقی می افتد؟
همه ساله در روزهای پایاني سال شمسی داغ ترین حرف ها مربوط به ویژگی های سال آینده می باشد و بحثی که بیش از بقیه در میان مردم جلب توجه می کند لحظه تحویل سال است.

 


کره زمین در مداری بیضوی شکل به دور ستاره خورشید در حال چرخش می باشد که در این مدار گاهی در نزدیک ترین نقطه به خورشید و مواقعی در دورترین نقطه از خورشید قرار می گیرد که در دورترین نقاط انقلاب تابستانی و زمستانی را برای زمین به وجود می آورند و کره زمین را در فصل زمستان و تابستان قرار می دهند.

 

اما زمانی که در نقطه وسط این مدار قرار می گیرند و فاصله آن با ستاره خورشید خیلی دور نیست را، نقطه اعتدالین می گویند که به دو نقطه بهاری و اعتدال پاییزی نام نهاده شده اند که دقیقاً محل تلاقی دو مدار گردش خورشید به دور زمین و دایره استوای سماوی است و در این دو نقطه میزان طول شب و روز یکسان می شود.

 

در واقع اعتدال یعنی دقیقاً زمانی که خورشید از دید ناظر زمینی از صفحه استوای سماوی عبور می کند و حرکت خود را به سمت شمال آسمان ادامه می دهد و همیشه اعتدال بهاری در نیم کره شمالی با اعتدال پاییزی در نیم کره جنوبی همزمان است.
اعتدال بهاری آغاز بهار نجومی در نیم کره شمالی است جشن باستانی نوروز از لحظه اعتدال بهاری در نیم کره شمالی شروع می شود و که ما ایرانیان در ایران به لحظه تحویل سال معروف است.

 

پس از اعتدال بهاری و مساوی شدن زمان روز و شب، روزها بلندتر و شب ها کوتاه تر می شود و هر سال زمینی ۳۶۵ روز و حدوداً ۶ ساعت است که همین ۶ ساعت دلیل متغییر بود ساعت سال تحویل هر سال با سال بعد می باشد یعنی همه ساله حدوداً ۶ ساعت سال تحویل جلو می افتد.

 

سرگذشت نوروز و تقویم ایرانی

نوروز در زبان فارسی به معنی روز (سال) نو است. نوروز، آغاز سال برای مردم ایران (و نیز افغانستان، جمهوری آذربایجان و جمهوری های آسیای مرکزی) است. ترکیه نیز نوروز را تعطیل اعلام کرده است.

نوروز دقیقاً با شروع بهار در اعتدال بهاری آغاز می شود و تقریباًٌ مصادف با بیست و یکم مارس است.

قدمت رسم نوروز به پانزده هزار سال قبل- یعنی به زمان قبل از آخرین عصر یخبندان- می رسد. جمشید شاه در تاریخ بشر نماد کسی است که زندگی اقوام هندوایرانی را از شکل شکار حیوانات به دامداری و زندگی با ثبات تر تغییر داد. بنابراین پس از آن بود که فصل ها نقش بسیار مهمی پیدا کردند و همه چیز به چهار فصل بستگی داشت. پس از یک زمستان سخت، آغاز بهار موقعیت بسیار خوبی بود که در آن طبیعت همچون مادری، گل های رنگارنگ را می پرورید و گله ها در این فصل زاد و ولد می کردند. آغاز بهار، آغاز فراوانی و وفور نعمت بود. گفته می شود جمشید بود که جشن های نوروز را معرفی کرد.

اوستا و سایر نوشته های مذهبی پس از آن نشان می دهند که زرتشت در 1725 قبل از میلاد تقویم هندوایرانی قدیم را اصلاح کرد. تقویم رایج در آن زمان 354 روزه بود که هر سی ماه یک بار، یک ماه به تقویم اضافه می شد. بدین صورت آن تقویم با فصول سال مطابق بود. زرتشت یک اختر شناس بود و تقویم را اصلاح کرد. او یازده روز به دوره اضافه کرد تا سال 365 روز و 5 ساعت و اندی گردد. بعدها، سال منحصراً خورشیدی شد و هر ماه سی روز  داشت، هر چهار سال نیز یک روز به سال اضافه می شد.

بعدها باز هم تقویم اصلاح شد و یک سال خورشیدی شامل 365 روز و 5 ساعت و 48 دقیقه و 45.5 ثانیه شد. همیشه سال جدید دقیقاً با آغاز تعادل بهاری شروع می شود. این بهترین و صحیح ترین تقویم (در آن زمان و اکنون) است که در آن دوران ابداع شد.

دوازده قرن بعد، داریوش، بزرگ خاندان هخامنشیان، نوروز را در مراسم ویژه ای در تخت جمشید (پرسپولیس) جشن گرفت. در آن روز در ساعت شش و 30 دقیقه بامداد در سالن عظیمی با حضار بسیار، اولین اشعه های طلوع خورشید روی رصدخانه افتادند. اتفاقی که به خودی خود هر 1400 تا 1401 سال یک بار اتفاق می افتد. همچنین، آن روز مصادف با سال نو بابلیان و یهودیان بود و بنابراین زمان بسیار خجسته ای برای مردم باستان به حساب می آمد. تخت جمشید محلی است که پادشاه هخامنشیان در نوروز از مردمی که از سرتاسر امپراتوری عظیم آن دوران به آن محل می آمدند استقبال کرد. دیوارهای کاخ سلطنتی نشان دهنده صحنه های جشن است. 

 

چگونگی برگزاری نوروز در گذشته و اکنون

مروزه نیز همچون گذشته ایرانیان نوروز را جشن می گیرند که این جشن کمابیش از الگوهای زمان هخامنشیان پیروی می کند. در دوران ساسانیان مقدمات نوروز دست کم 25 روز پیش از نوروز آغاز می شد. 11 ستون یادبود از آجر گلی که هر کدام به یک ماه از سال اختصاص داشت در حیاط سلطنتی بر پا می شد. دانه های مختلف شامل گندم، جو، عدس، لوبیا و ... در بالای ستون ها کاشته می شد که در هنگام نوروز به سبزه های باشکوهی تبدیل می شدند.

هنگام نوروز ملاقات کنندگان به دیدار پادشاه می آمدند و روحانی اعظم امپراتوری، اولین کسی بود که پادشاه به استقبال وی می آمد. پس از وی هم نوبت مأموران دولتی بود. هر یک هدیه ای می آوردند و هدیه ای دریافت می کردند. ملاقات با پادشاه پنج روز به طول می انجامید و هر روز، به افراد حرفه ای خاص اختصاص داشت. در روز ششم که نوروز بزرگ خوانده می شد، پادشاه ملاقات کنندگان ویژه ای داشت. او از اعضای خانواده سلطنتی و دربار استقبال می کرد. همچنین، در مورد مجرمانی که جرم های کوچک انجام داده بودند، عفو عمومی اعلام می شد.

ستون ها در روز شانزدهم برداشته می شدند و جشن خاتمه می یافت. نوروز به طور ساده تری توسط تمام مردم در کل محدوده امپراتوری جشن گرفته می شد.

از آن به بعد، مردم با فرهنگ ایرانی اعم از زرتشتی، یهودی، مسیحی، مسلمان و ...، نوروز را دقیقاً در هنگام اعتدال بهاری یعنی در اولین روز در اولین ماه سال که تقریباً مصادف 21 مارس میلادی است جشن می گیرند. برای آشنایی با سرگذشت به وجود آمدن نوروز و تقویم ایرانی اینجا را کلیک کنید.

امروزه، مراسم نوروز ساده تر شده است. همه خانه ها تقریباً یک ماه پیش از نوروز تمیز می شوند. گندم، جو، عدس و سایر دانه ها در بشقاب های چینی خیس می خورند و در حدود 10 روز قبل از نوروز در ظروف سفالی رشد می کنند. بنابراین در نوروز طولشان به حدود هشت سانتی متر می رسد.

کتاب مقدس، آینه، شمع، تنگ آبی که ماهی قرمز درون آن است، سبزه، گل، میوه، سکه، نان، کله قند، غلات مختلف، سبزیجات، تخم مرغ های رنگارنگ پخته (مثل تخم مرغ های عید پاک در نزد مسیحیان) و نیز هفت شیء که نامشان در فارسی با سین یا شین شروع می شود در سفره هفت سین چیده می شود. هفت سین معمولاً شامل سرکه، سماق، سمنو (خوراکی از گندم جوانه زده)، سیب، سنجد، سیر و سبزه است. آن هایی که با شین شروع می شود شامل شمع، شیر، شربت و دسری از برنج (احتمالاً منظور شیر برنج) است.

این هفت شیء در هفت کاسه یا بشقاب کوچک به طور چشمگیری نمایش داده می شوند. سفره هفت سین به طور زیبایی چیده می شود و نماد پیام و پیام آوری، نور، انعکاس، گرما، زندگی، عشق، لذت، تولید، خوشبختی و طبیعت است. در حقیقت سفره هفت سین، سفره شکرگزاری پرنقش و نگاری است که برای شکرگزاری از کلیه نعمات خوب و زیبایی که خداوند ارزانی داشته پهن می شود.

اعضای خانواده، همه بهترین لباس های خود را می پوشند، دور سفره می نشینند و مشتاقانه منتظر اعلام لحظه دقیق اعتدال بهاری از رادیو یا تلویزیون هستند. رییس خانواده دعای نوروز (دعای تحویل سال) را می خواند و بعد از اعلام زمان تحویل سال همه اعضای خانواده همدیگر را می بوسند و نوروز شادی را برای هم آرزو می کنند. بزرگ ترها هم به جوان ترها هدیه می دهند. بعد از آن دوره های دیدوبازدید نوروز با همسایگان، فامیل و دوستان آغاز می شود و هر دیدی، بازدیدی دارد. زرتشتیان در مراکز مخصوصی، تولد زرتشت و نوروز را در روز ششم فروردین (26 مارس) جشن می گیرند.

جشن تا دوازده روز ادامه دارد و صبح روز سیزدهم گردش دسته جمعی به فضاهای سبز بیرون شهر آغاز می شود. این روز سیزده به در نامیده می شود که به معنی "سیزده بیرون از خانه" است. روستاها و شهرها به شهر ارواح تبدیل می شوند! چراکه تقریباً تمام ساکنان آنها به کوهستان، جنگل، کنار رودخانه و نهرها می روند تا از این روز لذت ببرند. مردم آواز می خوانند، می رقصند و شادی می آفرینند. دختران در سنین ازدواج، سر علف های وحشی و خودرو را گره می زنند و آرزو می کنند که نوروز آینده آنها را در حالی ببیند که ازدواج کرده اند.



ارسال توسط خانم میرزا زاده

VPN setup

قالب وبلاگ

دانلود رایگان